Christof
Schläger is een representant van de hedendaagse grensoverschrijdende
klankkunstenaars. De, in Amsterdam en Herne (D) levende,
kunstenaar noemt dit internationale project Electric Motion..
De associatie met emotie is het bewuste uitgangspunt van
het project, omdat het inspeelt op de zintuigelijke beleving
van het publiek . De interdisciplinaire kunstenaar Christof
Schlager benut daarbij alle mogelijk bruikbare elementen:
het akoestische, electrische, electronische, mechanische
en pneumatische. Waarbij niet alleen zijn 'verplichte' ingenieursstudie
handig is, maar vooral zijn eigen passie tot experimenteren.
Buiten dat hij op technisch gebied een vakman is, met geniaal
gevonden oplossingen, heeft hij ook een uiterst verfijnd
gehoor, een nieuwsgierig oor en een blijkbaar niet verloren
gegane lust tot spelen. Als bron van zijn werk noemt de
kunstenaar de hem al levenslang omringende ''lawaairegio's':
eerst het industriegebied Oberschlessien (P), waar hij geboren
is en later het Ruhrgebied. Het gehoor komt, zoals wij weten,
nog voor het zien in actie. De mens neemt voor zijn geboorte
al tonen waar, en daarom zijn geluiden, net als reuk, bijzonder
geschikt om herinneringen en emoties naar boven te halen.
Voor Christof Schlager is geluid 'zijn materiaal', hetgeen
hij vormgeeft, sorteert, produceert, vormt en verzamelt
en tenslotte met behulp van zijn surreëel betoverende
Klanksculpturen het oor en de ruimte in stuurt. Schlager
hecht er vooral veel waarde aan dat, al worden zijn klankobjecten
computergestuurd, de geproduceerde geluiden mechanisch ontstaan.
Hij wil door middel van hun fysische existentie het geluid
vormgeven. De verdeling en opstelling van de klanksculpturen
in de ruimte, zijn zodanig dat ze door hun samenspel steeds
een andere geluidsruimte creëeren. De originele, door
de kunstenaar ontworpen en uit ontelbare elementen samengestelde
objecten of instrumenten, die hij "Geräusch-Gestalten"
noemt en daarmee ook hun individualiteit, ja personifisiering
tot uitdrukking brengt, worden door electriciteit gevoed
en door een speciaal geprogrammeerd computernetwerk ensceneert.
|
|
Dit
biedt de kunstenaar de mogelijkheid om naast het, met behulp
van een toetsenbord, individueel bespelen van de objecten,
ook actief en interactief in te grijpen op alle instrumenten
tegelijkertijd. Op deze wijze ontstaat een "Gerausch-Gestalten"-orkest,
waarbij door de interventies van de kunstenaar niet alleen
een concert ontstaat, maar ook eigen composities geïnterpreteerd,
gedirigeerd en gevarieerd kunnen worden. Tijdens een concert
worden de verschillende objecten, waarvan louter alleen al
de aanblik zowel optisch als ethisch een genot is, na elkaar
tot leven gebracht, tot ze zich tot een omstrengelend klankwoud
verenigen. Hiertussen liggen piepen, klapperen, rammelen,
suizen, knisperen, knetteren en ruisen. De afzonderlijke instrumenten
zetten zich puntsgewijs in beweging en bouwen zo hun eigen
klankvorm: geluiden dansen door de ruimte als kleine kiezels
over het water of doorlopen haar in golven en verspreiden
zich dan in alle richtingen. Knackdosen knetteren, Schellenbäume
rinkelen, Whupi, de ruimtegrijper, vibreert zijn membramen
en de imposante Federine begint te bulderen (tieren). Alleen
al de klanknabootsing in de naamgeving van de instrumenten
laat de oren spitsen. Klapperrappel, Memdrum en Wrummer, Quaker,
Knister en Zirr bespelen het scala aan gevoelens: van kippenvel
tot buikkrampen. Technisch ziet het als volgt uit: magneten
voor spinnerij-machines slaan op stangen en staaldraaden.
Garagedeurveren tieren, motoren van oude platenspelers draaien
suizende plastiktasjes. De toehoorder en toekijker bewegen
de koppen van links naar rechts, van boven naar onderen en
draaien zich het liefst 360 graden in de rondte, om het verloop
van het klankenspel te kunnen volgen. Electric Motion treft
de solar plexus. |
|
foto:
Schellenbaum